Cocoon, Beni Sallasana

Bi' gün gene depresyondayım, gene beş altı gündür yatağımdan çıkmamışım. Uyandığımda yorganın içinde geceden kalma bardaklar bulduğum kötü zamanlarımdan sadece biri. Youtube'da ordan oraya zıplıyorum ve karşıma bir ikilinin videosu çıkıyor. Hangi şarkıyı çalacaklarını çekilişle belirliyorlar ve karşımda benimkinden siyah olmasa da siyah beyaz bir yatak odasında bu ikili birden şu harika şarkıyı söylemeye başlıyorlar. İlk dinleyişte sözlerini ezberime atıyorum, şarkıyı tekrara alıp aylarca depresyonumda süzülüyorum.


Ben böyle folk, indie tarzı hafif müziği seviyorum. Kesinlikle müziklerini tanımlayacak uzmanlığa sahip değilim. Ama en azından bu şarkının benim birkaç ayımı delik deşik ettiğini söyleyebilirim. Myspace'te üyeliğim olduğu zamanlarda sürekli albümlerinde olmayan şarkıları dinleyip aptal aptal övgü mesajları bile atıyordum. Evleneceğim zaman dans şarkımızı onlar söylesin istemiştim. Fakat mesajlarıma cevap alamadım. Bunun kısa bir süreliğine de olsa beni evlenmekten soğuttuğunu da söyleyebilirim.

Albümlerine "My Friends All Died in A Plane Crash” ve ”Where The Oceans End” diye isim koyan bu tatlı Fransızlar, seslerini yeterince kısıp bazı çöküş anlarımda hâlâ tek dostum oluyuyorlar.

Gel bakalim Mark, sen de gel Morgane; şuraya oturun da iki çay söylim size. Canınız sağ olsun.

Etsy.com, El İşinin İçinde Bir İş Var


Çoğunluğunu kadınların oluşturduğu bir topluluk. Bu açıdan "ev hamınları"na ekmek kapısı olabilecek bir  e-ticaret mecrası Etsy. İnternette "retro" ya da "vintage" gibi kelimeleri araştırdığında hemen karşına çıkıyor. Etsy'de Dr Who aratıp 250 sayfa ürün incelediğimi biliyorum bir gün boyunca.

Dünyanın her yerinden, çoğunlukla el işi ürünlerin satıldığı bir web sitesi Etsy. Ne yaratıcı, ne akıllı, ne renkli insanlar var etrafta! Üye olup Türkiye'ye gönderim yapan kullanıcıları filtreleyebiliyorsun; ya da kendi dükkanını açabiliyorsun. Sistem bizim gittigidiyor gibi işliyor, satıştan küçük bir komisyon alıyorlar. Yoktan yarattığın şeyler için çok da büyük bir kayıp değil. İstediğin ürünleri üst taraftaki kategorilerden de bulabilirsin. Ama direkt arama kutusuna yazarak daha başarılı sonuçlar aldım şahsen. Kendilerini sosyal mecralarda da takip ediyorum ve vakit buldukça bloglarından ilham alıyorum.

Bence Etsy çok eğlenceli. Yeterince zamanım olsa da Etsy'de satacak bir şeyler yapabilsem keşke.

Ayn Rand'ın Ben'i Ben Olabilir Mi?

Atlas Vazgeçti'yle bilinen yazar Ayn Rand'ın okuduğum tek kitabı Ben. En sevilen distopyaların başında gelen Bin Dokuz Yüz Seksen Dört ve Cesur Yeni Dünya'ya ilham vermiş Biz'den ilham alan kısacık bir hikâye. Önemli olan boyu değil, işlevi ya da it's bigger on the inside, derler ya. Öyle de kocaman bir derinliğe sahip. İnsanları birey olarak görmeyen, baskıcı ve yasakçı bir düzenin karanlığından çıkan bir parça ışık anlatılıyor bu hikâyede.

"Ben" kelimesinin bilinmediği bir ülkede içgüdüsel olarak özgür kalmaya, "ben"i oluşturmaya çalışan bir adamın bilinmeyen bir gelecekte geçen öyküsü. Ayn Rand, kişinin kendini toplumdan, "biz"den, sözü edilen "kardeşlik"ten ayırıp birey olarak tanımaya başlamasını, "ben" kelimesini öğrenmesini çok güzel işlemiş aslında. Elektriğin yeniden bulunuşuyla kazanılan özgürlük, doğada devam ediyor ve kendi içinde gene bir kısır döngüye giriyor. Sonsuz ve tam özgürlüğe kavuşulduğunda hissedilen toplum ihtiyacı ise gerçeklerle ilgili sarsıyor bizi.

Düzenlerin insanın yaşam biçimine etkili olabileceğini, ancak duygularını hiçbir zaman öldüremeyeceğini anlatıyor.Bu distopyanın bir benzerini yaşayanlardan biri olarak, bu incecik kitaptan sızan ışıkla biraz umutlanıyorum. Daha iyi yürekli ve aydınlık bir toplum için...

Aşk kelimesiyle tanıştırılmamış bir adamın ilk kez karşılaştığı bu hissi anlatmasına da bak;

"Sanki ışık yukarıdan değil de dersinin altından geliyor. Omuzlarının üzerinde düşen bir yaprağa bakıyoruz, üstündeki bir damla çiğin bir mücevher gibi parladığı bu yaprak boynunun kıvrımında duruyor."

eXistenZ: Sanal Gerçeklik Oyunu


Macera ve bilim-kurgu tarzının bendeki anlamı eXistenZ. Bir filmi film yapan kurgusu, oyuncuları ve karanlığıdır benim için. Bu filmde üçü de var. İçim yeterince daraldı, yeterince heyecanlandım, Jennifer Jason Leigh ve Jude Law'ın aslında birer oyuncu olduğunu film bittikten iki üç saat sonra hatırlayabildim.

eXistenz diye bir oyun var; Play Station oyunu gibi düşün. Ancak PS kadar acısız ve sanal değil. Oyunun yarattığı sanal dünyaya geçiş yapıyorsun, öyle düğmesine basıp kapatamıyorsun. Çünkü oyun pod denilen bir aletle sinir sistemine yerleştiriliyor omur iliğinden. Yaşadıkların, düşündüklerin, duyguların, beyninden geçen her şeyden haberi var eXistenZ'in. Tamamen beyninin yönettiği bir oyun düşün işte. Senin hayatın, senin isteklerin, düşlerin; ama tamamen sanal. Bu dünyanın gerçekliğine ya da o dünyanın sanallığına inanmaya ne kadar devam edebilirsin? İç içe geçmiş bir dünyada kaybolmaya ne kadar hazır olabilirsin?

Cronenberg, teknolojiyi ve insanların kendilerini teknolojiye bu kadar teslim etmelerini oldukça sert eleştiriyor bu filmle. Oyunla yatıp oyunla kalkan insanları gördükçe, bunun sonu ne olacak, diye düşünürsün ya; işte eXistenZ o sonu gösteriyor. Gerçeğin ötesini gerçekle örten, gerçeği bulandıran, kafamın içine eden bir filmdi.

“eXistenZ’a ölüm, Allegra Geller’a ölüm!”

Bana Yaz

Ad

E-posta *

Mesaj *